7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα..

1. Γενικά δεν ξέρω τι μου γίνεται.. Όταν κάτσω λίγη ώρα σπίτι θέλω να βγω.. Αντίθετα όταν βγω έξω αναζητώ έντονα την ζεστασιά του σπιτιού μου.. 

2. Δεν μου αρέσει το ουίσκι σκέτο.. Θέλω πάντα να βάζω μέσα κόκα-κόλα... Όσες φορές το έπαιξα βαρύς και το ήπια σκέτο το μετάνιωσα... Το παράδοξο είναι ότι όλοι στην παρέα μου γουστάρουν το 

ίδιο..

3. Είμαι αναποφάσιστος.. Έστω και για την μάρκα νερού που θα αγοράσω.. Αν όμως έχω πάρει την απόφαση δεν αλλάζω γνώμη.. Τέλος.. Εκτός αν με πείσεις..

4.  Γουστάρω να βλέπω όλα τα είδη κουτσομπολιού στην τηλεόραση και στο ιντερνέτ.. Μπορεί να μην τα αναζητήσω αλλά σίγουρα θα τα χαζέψω με την πρώτη ευκαιρία...

5. Έχω τεράστια ανασφάλεια όταν πρέπει να ζητήσω οτιδήποτε από οποιονδήποτε.. Όταν θα τηλεφωνήσω σε κάποιον όχι φίλο για να ζητήσω κάτι, συνήθως κάνω πρόβα τα λόγια μου μην τυχόν και τα χάσω...

6. Μισώ τα sms... Ειδικά από τον καιρό που πήρα κινητό με qwerty πληκτρολόγιο.. Το γιατί δεν το ψυχολόγησα ακόμη.. Γενικά νιώθω ότι τα sms δεν ολοκληρώνουν τον κύκλο μιας επικοινωνίας..

7. Είμαι μουσικόφιλος.. Παρόλα αυτά δεν έχω προσπαθήσει ποτέ να ασχοληθώ σε βάθος με την μουσική.. Αυτό συμβαίνει και με άλλα πολλά τα οποία γουστάρω.. Μπορεί να φταίνε και οι συναναστροφές μου, μπορεί και εγώ.. Τον τελευταίο καιρό όμως νιώθω έντονη την ανάγκη να αφοσιωθώ σε κάτι.. Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι, ούτε τι μπορεί να αφορά.. Αλλά νιώθω ότι κάτι μου λείπει..

Απορία..

Νιώθω πολύ συγχυσμένος..  Τι είναι χειρότερο; Να ζεις σε μια σίγουρη αβεβαιότητα κάνοντας αυτό που πραγματικά γουστάρεις ή να χωθείς σε μια πιθανή βεβαιότητα μη ξέροντας τι θα σου ξημερώσει;;;

Μόνο στην Κύπρο!

Κάθε Αύγουστος για μένα είναι μια ευκαιρία συνειδητοποίησης, αξιολόγησης και αναθεώρησης δεδομένων και καταστάσεων. Φροντίζω πάντα να τελειώνω τις διακοπές, τους γυρούς κλπ τον Ιούλη και μένω να περιμένω τον Δεκαπενταύγουστο, με αποτέλεσμα να απομονώνομαι και έτσι οι σκέψεις μου να πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο.

Ο Αύγουστος που διανύουμε δεν είναι όμως ο ίδιος με τους προηγούμενους. Είναι ένας Αύγουστος στον οποίο η ανασκόπηση που κάνω δεν αφορά την προηγούμενη χρονιά, αλλά όλη την προηγούμενη ζωή μου. Αναμφισβήτητα, τα πρόσφατα γεγονότα έφεραν μια νέα τάξη πραγμάτων η οποία οδηγεί τους νέους ανθρώπους σε ένα καινούριο τρόπο σκέψης, ένα τρόπο σκέψης ο οποίος τους φορτώνει άγχος γιατί μεγάλωσαν διαφορετικά και έρχονται πλέον αντιμέτωποι με μια διαφορετική πραγματικότητα.

Προσωπικά, πίστευα ότι παρότι ζούμε σε μια χώρα στην οποία το μέσον και η ευνοιοκρατία είχε πάντα το πάνω χέρι, όταν πραγματικά αξίζεις και έχεις όρεξη για δουλειά θα επιτύχεις αυτά που έχεις στο μέλλον. Δυστυχώς όμως, βλέπω ότι οι νέοι χάνουν και αυτό το πλεονέκτημα που έχουν. Ένα παράδειγμα είναι ένα από τα μέτρα λιτότητας που λήφθηκαν πρόσφατα, η μείωση των κλιμάκων των νεοεισερχομένων, ενώ οι υφιστάμενοι δημόσιοι υπάλληλοι θα περιοριστούν σε μια έκτακτη εισφορά.
Αντιλαμβάνομαι το γεγονός της καθολικής προσφοράς και ότι οι νέοι είναι η πιο ευάλωτη ομάδα όσο αφορά τις περικοπές, αλλά δεν γίνεται ενώ δεν προσλαμβάνεις κόσμο (σ.σ. φέτος δεν ανανεώθηκαν συμβάσεις πολλών περσινών συμβασιούχων), να επιβάλεις και ένα μέλλον στο οποίο μονό οι νεοεισερχόμενοι θα προσφέρουν. Οι υφιστάμενοι έχουν κεκτημένα, οι νεοεισερχόμενοι όχι;

Το μέτρο αυτό θα ήταν αποδεκτό εάν γινόταν με σκοπό την πρόσληψη και άλλων νεοεισερχομένων με σκοπό την μείωση της ανεργίας. Άλλα ναι, για την ανεργία φταίνε μονό η επιπολαιότητα των νέων να σπουδάζουν. Γιατί άλλωστε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου οι νέοι σπουδάζουν; Και σε ποια άλλη χώρα οι νέοι έχουν το δικαίωμα να σπουδάσουν και να εξασκήσουν οποίο επάγγελμα θέλουν χωρίς να έχουν το άγχος της ανεργίας; Μονό στην Κύπρο!

Θα πέσουν οι μάσκες;;;

Δεδομένης της κατάστασης την οποία βιώνουμε, μιας κατάστασης την οποία μας επέβαλαν με το έτσι θέλω, επιβάλλεται να αλλάξω τρόπο σκέψης και τρόπο γραφής. Η προηγούμενη εβδομάδα έβαλε μια βόμβα όχι μονό στο Μαρί αλλά και στα θεμέλια της νοοτροπίας του "βολέματος", μιας νοοτροπίας η οποία μεγάλωσε την προηγούμενη γενιά. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η νέα γένια δεν μπορεί πλέον (όχι δεν θέλει) να ζήσει με την νοοτροπία αυτή.

Οι άδικες θυσίες των 13 ανθρώπων στον βωμό της ανευθυνότητας ήταν η απαρχή μιας νέας τάξης πραγμάτων η οποία δεν επιτρέπει τον υπάρχοντα τρόπο σκέψης.  Το θέμα όμως είναι κατά πόσον η αλλαγή αυτή θα είναι καθολική ή αν οι συνθήκες θα την επιβάλλουν στην πιο ευάλωτη μερίδα πολιτών, αυτών που έχουν ακουστά το βόλεμα, των νέων από τα 20 μέχρι τα 30. 

Το εύρος των ηλικιών αυτων έγκειται στο γεγονός ότι οι 30+ έχουν μπολιαστεί με την νοοτροπία αυτή (και το μπόλιασμα πέτυχε), ενώ οι 20- ζουν στο σύμπαν του PSP. Όσοι απομένουν, βιώνουν την πραγματικότητα εδώ και καιρό. Χιλιάδες οι άνεργοι πτυχιούχοι (και η κυβέρνηση να απάντα: "Ποιος σας είπε να σπουδάσετε;") και  οι ευκαιρίες αποκατάστασης ελάχιστες (το ξέρατε ότι έχει και στον ιδιωτικό τομέα μέσο;;;).

Το ποτήρι έρχεται να ξεχειλίσει όταν η κυβέρνηση στοχεύει την επομένη γένια για να διορθώσει τα ανεπανόρθωτα σφάλματα που έχει κάνει. Που θέλω να καταλήξω; Με έκπληξη άκουσα το πρωί ότι κυβέρνηση και συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν μονό μια απόλυτη ομοφωνία όσο αφορά τα νέα μέτρα για την οικονομία. Αυτή είναι η μείωση στην κλίμακα των νεοεισερχομένων και η παγοποίηση των προσλήψεων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η σημερινή γενιά ενδιαφέρεται μονό να διατηρήσει τα κεκτημένα της και ρίχνει την επόμενη στην πυρά.

Δεν μπορώ να κατανοήσω το σκεπτικό με το οποίο άνθρωποι οι οποίοι έχουν παιδιά παίρνουν τέτοιες αποφάσεις. Θεωρούν ότι τα παιδιά τους έχουν εξασφαλισμένη θέση στο δημόσιο ή προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο βουλευτής δεν μπορεί να ζήσει με 5500 αντί με 6000 ευρώ; Ζούμε το θέατρο του παραλόγου. Το θέμα είναι για πόσο θα μπορούμε να το ζούμε (ή μάλλον να το ζουν...) 

Ο "φίλος"

Τελικά ποιες είναι οι αρετές τις οποίες πρέπει να έχει ένας φίλος; Όσο και να ψάξεις το ζήτημα, απάντηση δεν θα βρεις. Πολλές φορές συνειδητοποιούμε ότι οι φίλοι με τους οποίους περάσαμε μέρες, μήνες, χρόνια δεν διαθέτουν ούτε καν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να τους εντάξουμε στον κύκλο μας.

Γιατί όμως το πράττουμε; Και γιατί συνειδητοποιούμε μετά από καιρό ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν μας "κάνουν"; Οι τελευταίες εξελίξεις στην ζωή μου μπορεί να μην με βοήθησαν να ρίξω φως και να βρω τις απαντήσεις που ψάχνω, αλλά με ταρακούνησαν.. 

Το συμπέρασμα είναι ένα.. Δεν συμβιβάζομαι πλέον! Κουράστηκα να πιέζω τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου... Οι φίλοι μου πρέπει να με σέβονται.. Αν δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν πλέον, τότε δεν τους χρειάζομαι..

Την αξία μου την γνωρίζω καλά, δεν έχω ανάγκη για κόλακες, ούτε παρέα για ανούσιες εξόδους.. 

Εγώ αυτό το δηλώνω και ο σεβασμός για μένα έρχεται όταν νιώθω ότι ο άλλος με "ακούει".

Τα λεμε!

Είναι γεγονός! Σε κάθε νέα φάση της ζωής μου ξεκινώ καινούριο blog.. Γράφω 3-4 αναρτήσεις και όταν αρχίσω να ρουτινιάζω, σταματώ το γράψιμο, ξεχνώ τους κωδικούς μου και... πάει το blog..
Το νέο μου αυτό ιστολόγιο (ατς! το ελληνικό μου) εγκαινιάζει μια παράξενη φάση της ζωής μου..
Είμαι άνεργος, παρότι είχα ένα χειμώνα πολύ έντονο, αλλά δεν νιώθω την συνήθη ανησυχία του άνεργου (ναι.. δεν είμαι πρωτάρης άνεργος)..
Σε παρόμοιες μου φάσεις ,η ψυχολογία μου ήταν στα πατώματα αλλά τώρα το πήρα χαλαρά.. Όλα έχουν τον σκοπό τους φτάνει να μην μένεις αδρανής.. (λέμε τώρα)
Λοιπον.. παω για φαγητό! Τα λεμε!