Δεδομένης της κατάστασης την οποία βιώνουμε, μιας κατάστασης την οποία μας επέβαλαν με το έτσι θέλω, επιβάλλεται να αλλάξω τρόπο σκέψης και τρόπο γραφής. Η προηγούμενη εβδομάδα έβαλε μια βόμβα όχι μονό στο Μαρί αλλά και στα θεμέλια της νοοτροπίας του "βολέματος", μιας νοοτροπίας η οποία μεγάλωσε την προηγούμενη γενιά. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η νέα γένια δεν μπορεί πλέον (όχι δεν θέλει) να ζήσει με την νοοτροπία αυτή.
Οι άδικες θυσίες των 13 ανθρώπων στον βωμό της ανευθυνότητας ήταν η απαρχή μιας νέας τάξης πραγμάτων η οποία δεν επιτρέπει τον υπάρχοντα τρόπο σκέψης. Το θέμα όμως είναι κατά πόσον η αλλαγή αυτή θα είναι καθολική ή αν οι συνθήκες θα την επιβάλλουν στην πιο ευάλωτη μερίδα πολιτών, αυτών που έχουν ακουστά το βόλεμα, των νέων από τα 20 μέχρι τα 30.
Το εύρος των ηλικιών αυτων έγκειται στο γεγονός ότι οι 30+ έχουν μπολιαστεί με την νοοτροπία αυτή (και το μπόλιασμα πέτυχε), ενώ οι 20- ζουν στο σύμπαν του PSP. Όσοι απομένουν, βιώνουν την πραγματικότητα εδώ και καιρό. Χιλιάδες οι άνεργοι πτυχιούχοι (και η κυβέρνηση να απάντα: "Ποιος σας είπε να σπουδάσετε;") και οι ευκαιρίες αποκατάστασης ελάχιστες (το ξέρατε ότι έχει και στον ιδιωτικό τομέα μέσο;;;).
Το ποτήρι έρχεται να ξεχειλίσει όταν η κυβέρνηση στοχεύει την επομένη γένια για να διορθώσει τα ανεπανόρθωτα σφάλματα που έχει κάνει. Που θέλω να καταλήξω; Με έκπληξη άκουσα το πρωί ότι κυβέρνηση και συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν μονό μια απόλυτη ομοφωνία όσο αφορά τα νέα μέτρα για την οικονομία. Αυτή είναι η μείωση στην κλίμακα των νεοεισερχομένων και η παγοποίηση των προσλήψεων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η σημερινή γενιά ενδιαφέρεται μονό να διατηρήσει τα κεκτημένα της και ρίχνει την επόμενη στην πυρά.
Δεν μπορώ να κατανοήσω το σκεπτικό με το οποίο άνθρωποι οι οποίοι έχουν παιδιά παίρνουν τέτοιες αποφάσεις. Θεωρούν ότι τα παιδιά τους έχουν εξασφαλισμένη θέση στο δημόσιο ή προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο βουλευτής δεν μπορεί να ζήσει με 5500 αντί με 6000 ευρώ; Ζούμε το θέατρο του παραλόγου. Το θέμα είναι για πόσο θα μπορούμε να το ζούμε (ή μάλλον να το ζουν...)
